Help! Mijn feedback werkt niet…

….Je collega kan tijdens werkoverleggen nogal stellig, direct en snel uit de hoek komen, terwijl jij graag wat langer over iets nadenkt. Het is nu al een paar keer gebeurd dat de door haar gekozen oplossing als besluit genomen wordt, terwijl jij dat eigenlijk geen goed idee vond. Maar dat durfde je niet te zeggen. Als zij zo fel doet, kruip jij in je schulp. Zo gaat dat altijd……

Hè hè, je hebt haar eindelijk feedback gegeven. Je hebt geleerd hoe je dit op de beste manier kunt doen, je hebt moed verzameld en je hebt het eerlijk gezegd. Wat er is gebeurd, wat je dwars zit, waar je last van hebt, hoe je je daarbij voelt. Je hebt om een reactie gevraagd. Top, goed gedaan!

Waarom dan deze post? ik wil graag een inzicht met je delen over feedback geven. Want, wat gebeurt er na het geven van de feedback? Ja, er komt een gesprekje op gang en je collega geeft aan dat zij er rekening mee zal houden. Het verbetert even. Maar gaat de ander écht veranderen? Duurzaam? Zodat jij nooit meer moeite of last ervaart? Hoe reëel is dat eigenlijk? Kun jij een ander echt wel veranderen?

Kijk eens met mij mee op welke illusie’s feedback vaak gebaseerd is:

Illusie 1. Het is allemaal heel erg! (waarschijnlijk is het opgestapelde – en nog niet uitgesproken frustratie en is het onbedoeld heel groot geworden)
Illusie 2: Het ligt alleen aan de ander dat ik me zo voel (hij/zij moet veranderen!)
Illusie 3: De ander kan veranderen (is dit wel reëel?)
Illusie 4: ik ben machteloos, dit overkomt mij (oeps, je bevind je in de slachtofferrol..)

Moeten we dan stoppen met feedback geven? Nee!
* Blijf feedback geven, want vaak weet de ander niet eens wat jou zo hoog of dwars zit. Gewoon, omdat we het allemaal druk hebben en vol goede intenties bezig zijn.
* Blijf feedback geven, weten wat je/jullie bezig houdt geeft sowieso meer begrip voor elkaar
* Leg geen veranderdruk op
* Het is aan de ander wat hij/zij met de gegeven feedback kan en wil
* Onderzoek hoe je zelf anders met de situatie (of met de ander) zou kunnen omgaan, zodat er misschien toch wat verandert..

Ik laat het eerste stukje nog eens voorbij komen, maar nu met een andere afloop:

…..Je collega kan tijdens het werkoverleg nogal stellig, direct en snel uit de hoek komen, terwijl jij graag wat langer over iets nadenkt. Het is nu al een paar keer gebeurd dat de door haar gekozen oplossing als besluit genomen wordt, terwijl jij dat eigenlijk geen goed idee vond. Maar dat durfde je niet te zeggen.
Je hebt erover nagedacht. Tijdens werkoverleggen haar aanspreken vind je moeilijk, dat wordt ‘m niet. Haar echt zien veranderen zie je ook niet snel gebeuren. Een tijdje geleden heb je in de rondvraag gevraagd of het mogelijk is dat jullie de gespreksonderwerpen waarover besluiten genomen moeten worden, van te voren via de e-mail toegestuurd kunnen krijgen, met een kleine toelichting (wat, waarom etc.). Zo heeft iedereen voorbereidingstijd. Voordat het werkoverleg begint, kun je aangeven of je jouw standpunt of idee over het onderwerp wilt inbrengen. Dit is nu de werkwijze geworden. En dat ging de laatste keer prima. Je hebt verteld wat jouw overwegingen waren. Er kwam met meerdere mensen een goed gesprek op gang en uiteindelijk is er samen een gedragen besluit genomen….

Deel dit artikel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *